Australska kinematografija ima dugu i bogatu tradiciju distopijskih i postapokaliptičnih ostvarenja, a najnoviji dodatak ovom žanru je triler “The Run” (2025.) u režiji Stephena de Villiersa. Iako je prošao ispod radara šire javnosti, ovaj film donosi prilično intrigantan i atmosferičan uvid u mračnu budućnost, istovremeno služeći kao neskrivena i prilično oštra alegorija na australske rigorozne plandemijske mjere i lockdown koji su obilježili nedavnu prošlost te zemlje.
Smješten u blisku budućnost razorenu krizom neplodnosti i strogim globalnim kontrolama kretanja, film prati ostarjelog krijumčara Maca koji nevoljko pristaje zaštititi mladu Aliah i njezino novorođenče od nemilosrdnih progonitelja. Paralela s rigidnim epidemiološkim mjerama, policijskim satom i gubitkom osobnih sloboda u Australiji daje filmu dodatni sloj društvene kritike mentaliteta krda.
Kemija glumačkog dvojca kao najveći adut
Ono što “The Run” drži na okupu jesu izvrsne izvedbe glavnih glumaca koji zaslužuju sve pohvale.
Callan Mulvey (u ulozi Maca) ponovno dokazuje zašto je jedan od najpouzdanijih australskih karakternih glumaca. Mulvey, kojeg australska publika najviše pamti po kultnoj ulozi buntovnika Drazica u tinejdžerskoj seriji “Nestašne godine”, ali i po holivudskim projektima poput “300: Rise of an Empire”, “Captain America: The Winter Soldier” i serije “Underbelly”, ovdje donosi odličnog mješanca grube vanjštine i unutarnje ranjivosti. Njegov Mac je umoran, ciničan, ali u ključnim trenucima duboko moralan lik.
S druge strane, mlada Charlotte Maggi (kao Aliah) donosi emociju i majčinske nagone. Maggi se već etablirala zapaženom ulogom Sam u spektaklu “Rebel Moon” Zacka Snydera te nastupom u hvaljenom trileru “The Surfer” uz Nicolasa Cagea, a gledali smo je i u seriji “MaveriX”. U “The Run”, ona uspješno kanalizira strah, ali i neizmjernu hrabrost majke koja se bori za opstanak djeteta u svijetu koji je izgubio humanost. Kemija između nje i Mulveya je najpozitivniji dio filma.
Nepravedan tretman na IMDb-u
Ocjena na IMDb je prilično nepravedna i čini se da je film postao žrtvom polarizacije publike zbog svojih političkih i društvenih konotacija, odnosno jasne kritike državnog aparata i autoritarnih mjera, što je vjerojatno rezultiralo koordiniranim rušenjem ocjena (tzv. review bombingom) od strane onih kojima se ta alegorija nije svidjela. Gledan isključivo kao žanrovski film, “The Run” nudi znatno više nego što to sugerira njegova trenutna internetska ocjena.
Naravno da film nije bez mana. Najveći minus svakako leži u glavnom negativcu. Lik koji predvodi potjeru za našim protagonistima pati od kroničnog nedostatka karizme. Umjesto da bude prijeteća, zastrašujuća figura koja podiže tenziju, antagonist djeluje prilično jednodimenzionalno i blijedo, promašeno i gotovo da nema pojavljivanja koje ne izaziva nezainteresiranost ili susramlje što u određenim trenucima otupljuje oštricu inače solidnog napetog trilera.
Sve u svemu
Unatoč nekarizmatičnom negativcu i nekim scenarističkim prečicama, “The Run” je vizualno dojmljivo, solidno režirano i glumački vrlo snažno ostvarenje. Stephen de Villiers uspješno koristi surove australske krajolike kako bi stvorio osjećaj izolacije i beznađa. Za sve ljubitelje postapokalipse i distopije, ovo je svakako dobra zabava i preporuka za gledanje – film koji zaslužuje priliku bez obzira na nepravedno niske ocjene na internetskim platformama.
