Za početak, pauci su u izlogu životinjskih filmskih babaroga uvijek moj izbor broj jedan. Rijetko ih se snima, još rijeđe to na nešto liči, a kad ih nema, onda može bilo što s morskim psima. U svim budžetima i kombinacijama. I zato mi je drago kad nas paukofile, s vremena na vrijeme, iznenade kakvim creature featurom. Na prvi se pogled, “Najezda” (Crawlers, 2026.) redatelja Ángela Gómeza Hernándeza oslanja na provjerenu formulu koja ne bježi od svojih B-filmskih korijena; dapače, objeručke ih čvrsto prigrli. Već viđena scenografija i kombinirani toponimi: zabačeni hodnici stambene zgrade u Los Angelesu, lepeza stripovskih protagonista, stroga policijska karantena i smrtonosna pošast mutiranih pauka koja se množi zastrašujućom brzinom, sve je tu, onakvo kakvo i treba biti. Uz dodatak paučje kraljice koja kaleidoskopski promatra iz prvog lica dok sprema taktiku idućeg napada. Scenarij bez srama posuđuje motive iz žanrovskih favorita poput “Arachnophobia” (1990.) i klaustrofobiju španjolskog hita “[REC]” (2007.), ispunjavajući sva očekivanja ljubitelja ovakvih podžanrovskih filmova kroz predvidljive, ali iznimno precizno tempirane prepade. Ipak, postoji ono nešto što te dodatno tjera da ovaj film odvoziš do kraja. Možda je to Matilda Lutz i njezina uloga Serene, domarke stambenog bloka koja postaje sirova heroina čiji fizički intenzitet i borba s vlastitim fobijama daju prizemljenu težinu ovoj invaziji čupavih oktapoda.
Možda je taj pozitivni osjećaj tu zato što Hernández režira film s neočekivanim autorskim otklonom koji običnu stambenu zgradu pretvara u zagušljivi, klaustrofobični gradski kavez, vizualno i ugođajem toliko pomaknut da djeluje kao da dijeli mračni univerzum s kultnim ostvarenjem “Mandy” (2018.). Zahvaljujući hipnotičnoj fotografiji koja napušta sterilnu rasvjetu modernih trilera u korist teških, purpurnih i neonskih tonova, skučeni ventilacijski otvori i znojni hodnici postaju mistično čistilište u kojem se izudara moderno društvo kroz prizmu influensera, suvremenog umjetnika, brokera, self-helpom opsjednutog vlasnika zgrade, goth-woke ljevičarke, fetiš-domine i profesora arahnologije. Mudar je potez u tako šarenoj glumačkoj postavi, u kojoj zapaženu rolu ostvaruje Gregg Sulkin, odabrati stripovsku pomaknutost umjesto očekivane histerije stanara koji polako gube razum. Istovremeno se paučja kolonija tretira gotovo kao drevna, kozmička pošast. Ta kombinacija sporogoreće tjeskobe, povremenog psihodeličnog nadrealizma, pulsirajućih analognih sintesajzera i brutalnog tjelesnog horora stvara opijajući osjećaj halucinacije iz kojeg nema izlaza.
Možda mi je “Najezda” sjela i zato što prigrli svaki zamislivi kliše, a potom ga stilski radikalizira do točke hipnotičkog delirija. Ne čudi takav tretman jer dolazi iz umova istih autora koji stoje iza globalne franšize “John Wick” (2014.) te zapaženih žanrovskih naslova “Papin egzorcist” (2023.) i “Tarot” (2024.)!
