Svijet je izgubio velikog pisca i redatelja. Ryu Murakami bio je enfant terrible japanskog kulturnog establišmenta, a iako se danas ta fraza pomalo istrošila, u njegovo je vrijeme značila puno, posebno zato što je imala smisla: Ryu Murakami bio je literarni provokator, ali i pravi literarni majstor.
Murakami je usavršio portretiranje tzv. mračne strane Japana, počevši s oslikavanjem ere seksa, droge & rokenrola 1970-ih u svom prvom romanu “Almost Transparent Blue” (1976.). Srećom, prvijenac je preveden na engleski i dostupan izvan Japana, iako se to ne može reći za većinu njegovih djela. Ipak, čitali smo “Coin Locker Babies”, “69”, “Piercing”, “Into the Miso Soup”…, sva ta ogoljela kopanja po ranama modernog japanskog društva.
“Audicija” Takashija Miikea snimljena je po njegovom romanu. Hideaki Anno režirao je adaptaciju “Love & Pop”. A i sam Murakami je režirao filmove, prije svega legendarni art pinku “Tokyo Decadence” (1992.), za koji je glazbu radio Ryuichi Sakamoto.
S papira i ekrana, Murakamijevi neugodni, ali neobjašnjivo privlačni svjetovi poslijeratnog konzumerizma, otuđenja i samoće nastavljaju fascinirati i nakon odlaska velikana.
